maart, 2010

Tine Boode

Beste mensen,

Zo kreeg ik onverwacht een telefoontje uit Frankrijk van Diny Dekker, een vroegere buurvrouw van me, dat zij de pen aan mij wou doorgeven. Hiervoor m'n hartelijke dank.

Ik ben Tine Boode. Mijn geboorteplaats is Wesepe, dus geen echte Sploder, kom van de boerderij en had één broer, die op m'n ouderlijk huis is blijven wonen.
Toen ik de lagere school beëindigd, ca. 13 jaar oud, ben ik naar de naaischool in Olst geweest en hierna naar de Vrouwenarbeidsschool in Deventer.
Hier leerde je van alles, er werd o.a. ook kookles gegeven.
Ik vond het daar heel gezellig, want ik heb altijd meer van koken gehouden als naaien.
Later ook nog een melkcursus gevolgd, die in Raalte werd gehouden.
En verder werken bij m'n ouders op de boerderij.
Ook hielp ik veel met sorteren en afwegen van eieren.
We hadden in die tijd o.a. al veel kippen, omdat we een vermeerderingsbedrijf hadden.
Tussen de kippen en eieren; toen al met plezier gedaan.
En toen kwam de oorlog, die 5 jaar geduurd heeft; een heel sombere en donkere tijd.
Voor de jeugd heel weinig uitgaansmogelijkheden.
's Avonds 8 uur moest iedereen van de straat zijn en alles moest verduisterd worden.
Ook herinner ik me de vele fietstochtjes die ik gemaakt heb naar het distributiekantoor in Olst om bonkaarten te halen, want alles was in die tijd op de bon.
Toen kwam de Bevrijding na die 5 jaar.
Overal kwamen de Bevrijdingsfeesten los en werd er uitbundig feest gevierd.
Ik kwam zodoende al gauw met Teunis in contact.
Na een lange verkering, want samenwonen was er in die tijd nog niet bij, werd in Espelo een boerderij voor ons gebouwd, waar ik tot op heden nog woon.
Ert tragisch was dat ik Teunis op 60 jarige leeftijd al moest missen.
Toen 5 jaar alleen gewoond, maar met hulp van Wim Boode en Freddy Paalman kon het voornaamste werk nog doorgaan.
In 1990 het achterhuis gaan verbouwen tot woning en is de fam. Baltes bij me komen wonen, waar ik nu m'n gezelligheid aan heb.
Toen ik in Espelo kwam wonen voelde ik me hier al gauw thuis, leerde ik al gauw veel mensen kennen, doordat ik bij de Plattelandsvrouwen ging, en niet te vergeten met de eierverkoop tot op heden.
Nu geen kippen meer, maar wel eieren.
Toch was er verschil tussen Wesepe en Espelo.
In Wesepe zijn de mensen veel meer op zichzelf; praten zo onderling niet veel met en over elkaar, en is de samenwerking lang niet zo groot als in Splo.
Als je hier die voorbereidingen allemaal ziet en wat er samen tot stand wordt gebracht, zoals o.a. Splose feest en die prachtige optocht voor zo'n kleine buurtschap, Normaal, Piratenfeest enz.
Als ik dan al die mensen zie die daar naar toe gaan, geniet ik daar echt van.
Ik dank alle mensen die hier samen aan meewerken en hoop dat dit nog vele jaren zo door moge gaan, en wenst verder alle Sploders een gezond en plezierig 2010 toe.

Groetjes van Tine.

Ik geef de Pen door aan Annie Jonkman.

"In de Pen" is een rubriek waarin iemand (Sploder of aanverwant) een stukje schrijft over bijvoorbeeld zichzelf, hobby's, werk, een gebeurtenis, zijn omgeving etc. De keuze is aan de schrijver. Aan het eind geeft hij of zij de Pen door aan een ander. Deze rubriek heeft de intentie om elk kwartaal te verschijnen.