september, 2005

Johan Bekkernens

Ook ik werd een tijdje geleden door Herman Nijenhuis gebeld of ik een stukje wou schrijven voor in de pen, omdat ik ondertussen het stukje van Willie Bouman had gelezen kwam dit niet helemaal meer als een verrassing. Maar toch ben je verrast en denk je wat schrijf je nou over jezelf maar laten we het maar proberen. 

Ik ben dus Johan Bekkernens zoon van Jan van Kaatje en Gerda van de Groteboer geboren als nr. 5 in de rij van 9 op 1 Februarie 1964 aan de Markeloseweg in Holten vandaar dat ze mij later ook wel Kaatje 5 noemen.
Toen ik een jaar of 3 was zijn we verhuisd naar de Meilinksweg een wereldzet.
Als je nagaat dat mijn va en mo geboren en getogen Beusebargers zijn want hiermee begon mijn cariere als een sploder.
Na een paar jaar hier te hebben gewoond zijn we weer verhuisd want mijn vader wou naast het werk bij staats bosbeheer toch ook een beetje boeren en zijn we met trekker en platte wagen vertrokken naar de weustenweg toen noch Neerdorp 75
Kort hierna begint ook mijn lagere school tijdperk meteen al voor splose begrippen in een grote klas van tien kinderen,
Het eerste jaar bij jufvrouw Klein Bleumink en daarna bij juf Keestra hier begon het leerproces want als de juf een keer ziek was en meester Hol kwam dit vertellen dan juichde de hele halve klas, waarna de schuifdeuren open gingen in plaats van dat we naar huis mochten [de volgende keer toch maar iets minder uitbundig].
Ook maakten we hier kennis met het fenomeen schooltandarts als ze s`morgens met de kaarten binnen kwamen was de meeste wille van die dag wel weg. Het scheelde dat dit op alfabetische volgorde ging en ik daardoor snel aan de beurt was. Echt spannend werd het als ze begonnen met het boren want dan begon de TL verlichting te knipperen.

Veel van sport hield waren we vaak op het veldje of op het schoolplein te vinden.
En natuurlijk de dia voorstelling van Hol zijn vakanties in Joegoslavië [met de daarbij behorende tamme kastanjes]
Na de lagere school ging het naar de LTS in Rijssen. Meteen een heel stuk verder van huis maar met een hele koppel vanaf de Kol viel dit achteraf ook wel mee. Hier heb ik de timmer en metsel diploma behaald en ben ik aan het werk gegaan

 

Bij een timmerfabriek in Rijssen genaamd Roelofs en Haase RoHa. De eerste twee jaar nog 1 dag in de week naar school eerst op de afbouw afdeling maar na een jaar aan de overkant van de weg waar de houtskeletbouw wanden inelkander werden getimmerd dit was mooi werk omdat we hier ook complete huizen maakten die later ineen werden gezet en er een muur omheen werd gemetseld tussendoor heb ik ook mijn dienstplicht vervuld.
8 jaar heb ik hier gewerkt tussen de Rijssenaren en een paar mede goddelozen bij een baas die een hekel heeft aan vloeken en machine`s die glimmen. Maar verder kon je er goed zijn.
1989 ben ik veranderd van baan na een tip van Henk Blankena en ben ik gaan werken bij keukenmakerij Reimert in Heeten als keukenplaatser ,tegelzetter, spuiter en mag god weten wat al niet meer en in die hoedanigheid ben ik al bij menigeen [sploder] op de kokn ewes hier werk ik alweer 16 jaar.

In 1985 heb ik mijn huidige vrouw Irma Herder leren kennen waaranders dan op het Splose feest aan het voerhekke in 1992 hebben we een huis in Heeten gekocht aan de Holterweg net als Willie niet alleen tussen de roomsen maar noe ok nog met een roomse na 2 jaar te hebben samen gewoond zijn we in 1994 getrouwd in 1996 is Milou geboren gevolgd door Wouter in 1998 zo zie je maar er gaat niets boven een geregeld leam.
Hier in Heeten speel ik alweer een jaar of 9 bij de volleybal vereniging en ben ik actief in de activiteiten com.
Een paar jaar geleden heb ik een oude racebaan uit de kast gehaald en gekeken wat er nog van werkte na vanalles een beetje schoongemaakt te hebben en div. onderdelen vervangen te hebben bleek hij toch nog redelijk te rijden omdat hij een gezamelijk bezit was van mijn broer Bert en ik, heb ik mijn Normaal aandelen omgeruild met de Fleischmann aandelen en de oorspronkelijke achtbaan uitgebreid tot een baan van ongeveer 25 meter lengte en nog heb ik een meter of 15 in de doos hiermee vermaak ik me een menig uur op de zolder want ook dit is een gebed zonder eind denk maar aan de baanaankleding en de bijbehorende electronica.

Ook ga ik eens in de maand nog kaarten met een stel kameraden, dit is een avondvullend programma vaak beregezellig maar je word er zo moe van. Helemaal zonder gevaar is dit ook niet zoals bleek toen ik een paar jaar geleden een Blind Date ontmoete op de terugweg. Tollend over straat kwamen we beiden tot de conclusie om in het vervolg toch ieders op zijn eigen weghelft te blijven en vooral het licht maar aan te doen.

Zo lees je maar ik kom mijn tijd wel door en anders heb ik een hele reeks familieleden die me wel eens vragen om mijn tijd bij hun door te brengen.

Hiermee wil ik mijn verhaal afsluiten en de pen doorgeven aan een vriend van mij Henk Blankena uit Loo –Bathmen
De groeten van Johan Irma Milou en Wouter Bekkernens.

"In de Pen" is een rubriek waarin iemand (Sploder of aanverwant) een stukje schrijft over bijvoorbeeld zichzelf, hobby's, werk, een gebeurtenis, zijn omgeving etc. De keuze is aan de schrijver. Aan het eind geeft hij of zij de Pen door aan een ander. Deze rubriek heeft de intentie om elk kwartaal te verschijnen.