december, 2004

G. Nijenhuis

Met dank aan nicht(je) Tonnie Brinkman Nijenhuis.

Nu de pen in voor een levensbeschrijving van mij ; Gerrit Nijenhuis geb. 26-6-27 in de Helhuizen op helhuizenweg 10. Op 20-6-57 getrouwd met Hanneke Kolkman. We hebben een huis laten bouwen op een stuk grond van mijn schoonvader op Helhuizenweg 40. We hebben twee dochters Toos en Ineke. Toos woont met haar kinderen in Gulpen( Limburg) en Ineke op een boerderij in Schalkhaar. Mijn eerste levens jaren heb ik thuis doorgebracht en met 6 jaar ging ik naar de splo school.
Na de schooltijd ging ik werken als boeren knecht bij een neef van mijn vader. Gerrit Hendrik Nijenhuis ( Toon"n in de waterhoek, het ouderlijk huis van mijn opa). Het echtpaar was kinderloos en ik werd als kind behandeld, wat ik prima vond.
Dit waren de jaren 1942- 1947. In die jaren moest ik ook soms voor de Duitsers werken zoals loopgraven graven aan de IJssel bij Olst. ‘s Nachts soms wachtlopen bij de molen in Dijkerhoek, de spoorlijn helpen repareren als er bommen door de Engelsen op gegooid waren. 

Na mijn boeren knecht zijn moest ik in Juli 1947 in militaire dienst. Eerst kreeg ik een opleiding van 6 maanden in Schalkhaar en in dec. 1947 vertrokken we met het schip de Zuiderkruis naar Indië. De Zuiderkruis was een vrachtschip die was omgebouwd tot een troepen schip. Van de ene verbazing viel je in de andere, ik had nog nooit zo’n groot schip gezien, laat staan dat ik erop moest en de zee op. In de laadruimte waren ijzeren palen gemonteerd met hangmatten er aan. Daar sliep je 9 hoog boven elkaar. We voeren de haven van Rotterdam uit waar we ‘s morgens waren aangekomen per trein. Al gauw kon je Engeland zien liggen. We voeren langs Frankrijk, Spanje door de straat van Gibraltar de Middelandse zee op. In de haven van Marokko werd er water en olie aan boord gehaald. Hier zagen we voor het eerst gekleurde mensen. Alhoewel het zoet water schaars aan boord was, 's avonds van zeven tot acht uur kon je zoet water krijgen voor drinken. Dat werd later wel iets ruimer. Via het Suez Kanaal kwamen we op de Indische Oceaan. Inmiddels was het Kerst geworden. We kregen allemaal een kerstpakket maar ik heb nog nooit zo’n Kerst gehad, iedereen dacht aan thuis bij de kachel en zelf zat je nat van het zweet op de boot. Op de Indische Oceaan zag je niks dan water en nog eens water. En dat in totaal 26 dagen. Een enkel vrachtschip zag je soms.

In Indië aangekomen werden we met vrachtwagens naar Salatiga vervoerd, de binnenlanden in Die eerste nacht kregen we meteen de vuurdoop van onze tegenstanders. Twee en een half jaar ben ik in Indië geweest. Ik was er chaffeur van een water wagen en bracht het water naar verschillende posten in de streek. Om jezelf te beschermen tegen landmijnen zat je boven op een zak zand!! De reis terug was met een betere boot en weer naar HUIS. Thuis gekomen was het feest, het terug zien van de familie maar boven al van Hanneke waar ik altijd nog verliefd op was. 

Toen moest ik hier weer aan de slag, dit werd de zuivelfabriek in Holten. Eerst als manusje van alles en later kaasmaker en chef kaasmaker. Toen kwam het moment dat de fabriek in Holten dicht ging en ik kon naar Balkbrug of naar Bathmen. Nou die keuze was gauw gemaakt. Na 2 jaar had ik het in Bathmen wel gezien. (2 kapiteins op 1 schip dat ging niet), en ik keek uit naar iets anders. Dat werd toen de vleeskeuringsdienst in Holten. Daar deed ik laboratorium werk, bonnen schrijven voor de kadaver dienst en de kantine. Op mijn 61ste kon ik met de v.u.t. Na mijn 61ste. heb ik nog goed zwemmen geleerd en op mijn 65ste. mijn zwemdiploma A gehaald. Ik ga nu nog steeds 2 keer in de week zwemmen in Nijverdal, bij de ouderen soos (water soos), met vrienden uit Nieuw Heeten.

Hanneke zingt al jaren met veel plezier in het kerk koor. Zelf heb ik 8 jaar als ouderling in de kerkenraad gezeten. Nu doe ik nog wat hand en span diensten, zoals een collecte en eens per jaar de kerkbalans. Samen gaan we met veel plezier 1 keer in de maand naar splo plus. We genieten van onze contacten met kinderen en klein kinderen, familie en vrienden en hopen nog een aantal jaren op ons mooie plekje in de Helhuizen te kunnen wonen.

groeten:
G Nijenhuis

De Pen wil ik doorgeven aan mijn nicht(je) Willemien Klumper-Vruggink

"In de Pen" is een rubriek waarin iemand (Sploder of aanverwant) een stukje schrijft over bijvoorbeeld zichzelf, hobby's, werk, een gebeurtenis, zijn omgeving etc. De keuze is aan de schrijver. Aan het eind geeft hij of zij de Pen door aan een ander. Deze rubriek heeft de intentie om elk kwartaal te verschijnen.